
آینه جم؛ سید مرتضی کراماتی
شور و شوقی که باید باشد نیست. لبخند جایش را به دلهره داده است. انگار فرزندان را به میدان جنگ می فرستند ... حکایت بازگشایی مدارس کابوس ترسناکی است که دامن خانواده ها را گرفته است. چند روز مانده به آغاز مهر، حتا ازدحام خرید لوازم مدرسه و کیف وکفش در بازار دیده نمی شود. تا قبل از این بودند خانواده هایی که از خرید دفتر و قلم و نوشت افزار هم عاجز بودند و نهادهای حمایتی اقدام به ایجاد کارنوال و برپایی چادر و جلسات متعدد برا جمع آوری کمکهای مردمی برای دانش آموزان بی بضاعت می کردند اما امسال کار از تهیه ی قلم و دفتر و کیف و کفش فراتر رفته است بخث آنلاین بودن کلاسها و تهیه تبلت ، قوز بالا قوزی برای خانواده ها شده است. و این در شرایطی است که بلاتکلیفی در چگونگی کار مدارس، همه را حتا تصمیم گیران را دچار سردرگمی نموه است و اینجاست که ثابت می کند جامعه ی ما آمادگی هیچ بحرانی ندارد و دردناکتر اینکه با گذشت ۷ ماه از جریان کرونا هیچ ساز و کار اساسی برای این موضوع اندیشیده نشده و راحت ترین تجویز، واگذاری این امر به مناطق است و باز اینجا عقب افتاده ترین استانها از نگاه برخورداری، بازنده های این مهم هستند.