آینه جم - مجری شهرجدید چاه مبارک از توابع شهرستان عسلویه استان بوشهر گفت: تاکنون قرارداد زمین در قالب طرح حمایت از خانواده و جوانی جمعیت به ۴۰۳ خانوار واجد شرایط در شهر جدید چاه‌مبارک تحویل شده و زمین مورد نیاز برای ۵۰۰ خانوار نیز تأمین شده است.

آینه جم/ موضوع توزیع و پرداخت «عوارض آلایندگی» در استان بوشهر، سال‌هاست که به یکی از چالش‌های داغ مباحث بودجه‌ای و حقوقی میان شهرستان‌های جنوبی و سایر مناطق استان تبدیل شده است. موضع‌گیری‌ها و پیگیری‌های اخیر غلامحسین زارعی نماینده مجلس شورای اسلامی پیرامون شمولیت شهرستان‌های دشتی و تنگستان در دریافت عوارض آلایندگی صنایع پارس جنوبی، بار دیگر این پرسش اساسی را مطرح کرده است: آیا تعریف و هدف قانون‌گذار از «عوارض آلایندگی» دچار سوءبرداشت شده است؟

نگاهی دقیق به قوانین بالادستی محیط‌زیستی و اقتصادی نشان می‌دهد که پرداخت عوارض آلایندگی از صنایع مستقر در عسلویه و کنگان به مناطقی که خارج از شعاع تأثیرپذیری مستقیم و مستند زیست‌محیطی هستند، یک «خطای محاسباتی و حقوقی» است.

۱. فلسفه حقوقی عوارض آلایندگی

بر اساس قوانین مالیاتی و محیط‌زیستی کشور (از جمله ماده ۲۷ قانون مالیات بر ارزش افزوده)، عوارض آلایندگی یک «بودجه رفاهی یا حق پخش عمومی» نیست که بتوان آن را بر اساس سلیقه یا چانه‌زنی‌های منطقه‌ای میان همه شهرستان‌های یک استان تقسیم کرد. فلسفه این عوارض جبران خسارات زیست‌محیطی، بهداشتی و زیرساختی است که به جغرافیا و ساکنان «نقطه هدف آلودگی» وارد می‌شود.

شهرستان‌های عسلویه، جم، کنگان و پارسیان (در استان هرمزگان به عنوان همسایه مستقیم) سال‌هاست که بار سنگین فلرینگ، آلودگی هوای ناشی از پالایشگاه‌ها، پساب‌های صنعتی و ترافیک سنگین خودروهای سنگین را بر دوش می‌کشند. تخصیص سهمی از این منابع به مناطقی مانند دشتی و تنگستان که کیلومترها از مبدأ آلودگی فاصله دارند و محاسبات تخصصی پایش هوایی/محیطی آلایندگی آن‌ها را در محدوده شعاع مستقیم آسیب قرار نمی‌دهد، عدول از اصل صریح قانون است.

۲. مطالعات کارشناسی، ملاک عمل است نه گمانه‌زنی

تعیین محدوده آلایندگی بر عهده سازمان حفاظت محیط زیست و بر اساس داده‌های دقیق ایستگاه‌های سنجش آلودگی، پایش دادهای هواشناسی و شعاع انتشار آلاینده‌ها است. اینکه در سخنان برخی نمایندگان یا مسئولان، طلب عوارض آلایندگی برای دشتی و تنگستان مطرح می‌شود، ناشی از اشتباه گرفتن مفهوم «عوارض آلایندگی» با «مسئولیت‌های اجتماعی نفت (CSR)» یا «توزیع اعتبارات استانی» است.

اگر شهرستان‌های دشتی و تنگستان نیازمند اعتبارات عمرانی یا خدمات عمومی هستند (که حق مسلم مردم شریف این مناطق نیز هست)، مسیر آن از طریق بودجه‌های عمومی، اعتبارات استانی، و سهم نفت در بودجه کشوری می‌گذرد، نه دست‌اندازی بر اعتبارات جبرانی جبرانِ زیانِ مردمِ خطه جنوب.

۳. خطر تضعیف زیرساخت‌های سلامت و محیط زیست در مرکز آلودگی

کاهش سهم عوارض آلایندگی شهرستان‌های درگیر مستقیم (مانند کنگان، جم و به ویژه عسلویه) و تقسیم آن میان سایر مناطق، فلج‌شدن پروژه‌های بهداشتی، درمانی و توسعه فضای سبز در مناطقی را به همراه دارد که مردم آن روزانه با بیماری‌های تنفسی، آلودگی‌های شیمیایی و مخاطرات زیستی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. درآمد حاصل از این عوارض باید مستقیماً صرف بهبود وضعیت هوای جنوب استان، تجهیز بیمارستان‌ها و توسعه زیرساخت‌های پایدار در عسلویه ، کنگان و جم شود.

نتيجه‌گیری:

مطالبه عوارض آلایندگی برای دشتی و تنگستان از صنایع پارس جنوبی، آدرس اشتباه دادن به مردم و خروج از ریل قانون است. نماینده محترم مجلس و مسئولان مربوطه باید توجه داشته باشند که:

دشتی و تنگستان نباید دریافت‌کننده عوارض آلایندگی پارس جنوبی باشند، زیرا در محدوده مستقیم آلایندگی این صنایع قرار ندارند.

چنانچه صنایع یا واحدهای تولیدی دیگری در جغرافیای خود این شهرستان‌ها باعث آلودگی شده‌اند، قانوناً باید از همان واحدهای بومی عوارض دریافت کنند، نه اینکه سهم زیان‌دیدگان واقعی کنگان ، جم و به ویژه عسلویه را تقلیل دهند.

پاسداری از حقوق مردم مناطق نفت‌خیز و آسیب‌دیده از صنعت، نیازمند نگاه کارشناسی، قانون‌مداری و پرهیز از نگاه‌های منطقه‌ای غیرتخصصی است.

آینه جم/حجت عبدالهی پور؛ بوشهر و خوزستان دهه ها است که میزبان غول‌های فولادی و دکل‌های سر به فلک‌کشیده‌اند. در این دیار خاک، بوی نفت می‌دهد و هوا گاهی طعم سنگین دود را زیر زبان می‌گذارد. مردم این منطقه هزینه‌ی این میزبانی پرهزینه را با پوست و استخوان خود پرداخته‌اند.

فشار بر شریان‌های فرسوده‌ی شهری و خدمات عمومی یک روی این ماجراست و سایه‌ی سنگین صنایع بر سر سفره‌ها و ریه‌های مردم روی دیگر آن. حالا که نوبت به تقسیم منفعت توسعه رسیده، داستان رنگ دیگری به خود می‌گیرد.

جوانی که در سایه‌ی همان پالایشگاه قد کشیده و بوی صنعت با هوای کودکی‌اش عجین شده، امروز باید برای یک ردیف شغلی در همان مجموعه با داوطلبی از هزاران کیلومتر دورتر شانه به شانه شود. این فقط یک رقابت ساده‌ی استخدامی نیست. این شکافی است که حس بی‌عدالتی را مثل دیگ بخار به جوش می‌آورد.

در برخی استان‌های صنعتی کشور، «بومی‌بودن» به اصلی پذیرفته‌شده و عادی در آزمون‌های جذب نیرو تبدیل شده است. پرسش این است که چرا در قلب تپنده‌ی انرژی کشور، این قاعده‌ی بازی هنوز در هاله‌ای از ابهام و تعلیق مانده است.

بومی‌گزینی در صنایع بزرگ نفت، گاز و پتروشیمی دیگر فریادی محدود به مرزهای جغرافیایی یک استان نیست. این یک مطالبه‌ی ملی است، مطالبه‌ای برای حفظ سرمایه‌ای از جنس اعتماد. وقتی جوان بومی احساس کند در خانه‌ی خود غریبه است، همین سرمایه‌ی اجتماعی است که ترک برمی‌دارد و پیوند میان صنعت و جامعه‌ی محلی سست می‌شود.

اکنون وقت آن رسیده که صدای این مطالبه از راهروهای استانی فراتر رود و به تالارهای تصمیم‌گیری برسد. انتظار می‌رود استاندار بوشهر، نمایندگان مردم در بهارستان و مدیران ارشد اجرایی، این پرونده را به‌عنوان یک ضرورت راهبردی روی میز وزارت نفت و نهادهای سیاست‌گذار استخدامی بگذارند، نه صرفا یک درخواست محلی. عدالت استخدامی نباید سلیقه‌ای باشد.

وقتی این رویه در جای دیگری از کشور به روالی شفاف تبدیل شده، دلیلی ندارد در مناطق نفت‌خیز و گازخیز استثنایی تلخ باقی بماند.

توسعه‌ی پایدار شعاری روی کاغذ یا عددی در گزارش‌های رسمی نیست. توسعه زمانی پایدار است که مردم منطقه‌ی میزبان خود را شریک واقعی این رشد بدانند، نه تماشاگرانی که فقط هزینه‌ی آن را می‌پردازند. ایجاد فرصت شغلی برای نیروهای بومی، در کنار کاهش آسیب‌های اجتماعی، مرهمی است بر زخم‌های کهنه‌ی بی‌اعتمادی.

مطالبه‌ی مردم جنوب سهم‌خواهی بدون ضابطه نیست. آنها خواستار یک خط‌کش شفاف، برابر و عادلانه‌اند. خط‌کشی که به جوان این دیار، به‌خاطر زیستن در کنار سختی‌های صنعت و تحمل بار توسعه‌ی ملی، یک اولویت منطقی بدهد.

نگاه‌ها اکنون به بوشهر و نمایندگان مردم دوخته شده است. به روزی که عدالت استخدامی در احکام کارگزینی و در آرامش جوانی که در صنعت بومی‌اش مشغول به کار شده خود را نشان دهد، نه در وعده‌های پرطمطراق. آن روز صنعت و خاک دوباره با هم آشتی خواهند کرد و دکل‌ها نه‌فقط نماد استخراج، که نشانه‌ی رویش در دیارمیزبان خواهند بود.

* راويان 

اینه جم- نماینده انجمن علمی گفتاردرمانی ایران در حوزه سالمندی گفت: آلزایمر تنها بیماری حافظه نیست، بلکه می‌تواند ابعاد مختلف شناخت، زبان، ارتباط، عملکرد روزمره و در نهایت استقلال فرد را تحت تأثیر قرار دهد و تشخیص زودهنگام آن فرصت بیشتری برای درمان، توانبخشی و حمایت از بیمار و خانواده فراهم می‌کند.

آینه جم- جهاد دانشگاهی، اگر بخواهیم به ریشه‌ها و تاریخچه آن برگردیم، با یک رؤیای بزرگ متولد شد. رؤیای اینکه پلی باشد میان دانشگاه و صنعت، پیشران پژوهش کاربردی باشد و فناوری را از قفس مقالات بیرون بکشد و به دل زندگی واقعی مردم ببرد. این رؤیا البته در مقاطعی به واقعیت نزدیک شد و نهادی ساخته شد که ظرفیت‌های بالقوه‌اش کم نبود. اما ظرفیت بالقوه یک چیز است و تحقق آن چیز دیگری. فاصله میان این دو در سال‌های اخیر اما به شکلی نگران‌کننده زیاد شده است.

آنچه روایت‌های درون‌سازمانی، داده‌های پراکنده اما قابل دسترس و صدای آدم‌هایی که سال‌ها در این مجموعه کار کرده‌اند نشان می‌دهد، تصویری است از یک دوره ۹ساله مدیریتی که نه پروژه شاخصی از دل آن بیرون آمده، نه قراردادی با صنعت بسته شده که بشود روی آن انگشت گذاشت، نه فناوری‌ای تجاری شده که اسمش در جایی ثبت شده باشد.

 هشت سال زمان کمی نیست؛ در همین هشت سال، نهادهای مشابه در جاهای دیگر دنیا و حتی در همین کشور جهش کرده‌اند، اما جهاد دانشگاهی بوشهر در بهترین حالت درجا زده و در بدترین حالت پس رفته است.

معیار سنجش نهادهای علمی روشن است و کسی نیازی به اختراع دوباره چرخ ندارد. تعداد فناوری‌هایی که از آزمایشگاه به بازار رسیده‌اند، تعدات مقالات ثبت شده یا مقام های علمی در سطح ملی و بین المللی، قراردادهایی که با صنعت بسته شده و اجرایی شده‌اند، دانشی که برای حل مسئله‌ای واقعی تولید شده، و از همه مهم‌تر نیروی انسانی نخبه‌ای که جذب شده یا دست‌کم در مجموعه مانده است.

 اگر این شاخص‌ها را کنار هم بگذاریم، تصویر چندان دلگرم‌کننده‌ای از جهاد دانشگاهی بوشهر به دست نمی‌آید. خروجی‌ها با ظرفیت ساختاری و جایگاه نهادی جهاد دانشگاهی همخوانی ندارد و این فاصله هر سال بیشتر می‌شود.

در ادبیات مدیریت علمی، وقتی مدیریتی طولانی می‌شود اما شاخص‌ها جهش نمی‌کنند، یک اصطلاح دار،« رکود ساختاری». 

رکود ساختاری به این معنا که سازمان نه می‌میرد و نه زنده است، فقط نفس می‌کشد و روزگار می‌گذراند.

اما داستان فقط به پروژه و فناوری ختم نمی‌شود. یکی از جدی‌ترین آسیب‌هایی که در این سال‌ها به مجموعه جهاد دانشگاهی بوشهر وارد شده، سقوط عملی دو خبرگزاری وابسته است.

 این رسانه‌ها صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی نبودند، بازوی تولید گفتمان اجتماعی-علمی بودند، روایت‌ساز توسعه بودند و سرمایه اجتماعی علمی می‌ساختند. 

حالا اما سالهاست از رونق افتاده‌اند، کم‌رمق شده‌اند، و جایگاه رسانه‌ای‌شان را از دست داده‌اند. 

از دست رفتن این ظرفیت رسانه‌ای، به زبان ساده‌تر یعنی از دست رفتن یک ابزار راهبردی برای توسعه علمی و اجتماعی استان بوشهر. ابزاری که ساختنش سال‌ها طول کشیده بود و از دست دادنش چند ماه بیشتر وقت نبرده است.

در حوزه منابع انسانی هم وضع بهتر نیست. آنچه از درون مجموعه شنیده می‌شود حکایت از شکل‌گیری یک چرخه بسته انتصاب‌ها دارد.

 آدم‌هایی که به واسطه آشنایی و رفاقت به پست‌های مدیریتی رسیده‌اند، نه به واسطه تجربه تخصصی یا سابقه اجرایی.

 انتصاب‌هایی که ظاهرا بوی سفارش می‌دهند و در نهایت آدم‌هایی را سر کار می‌آورد که نه توان‌شان برای پیشبرد اهداف سازمانی قد می‌دهد و نه انگیزه‌شان.

 تجربه سازمان‌های دانش‌بنیان در همه جای دنیا نشان می‌دهد این مدل انتصاب سه پیامد مستقیم دارد، نوآوری رخ نمی‌دهد، کیفیت تصمیم‌سازی پایین می‌آید، و نیروهای توانمند یکی‌یکی کنار می‌روند. 

گزارش‌هایی که از استعفا یا خروج برخی نیروهای متخصص این مجموعه منتشر شده، دقیقاً در همین چارچوب قابل فهم است. وقتی آدم‌های باصلاحیت می‌بینند که آدم‌های بی‌صلاحیت جای‌شان را می‌گیرند، می‌روند. و این رفتن ها، نشانه هشدار است، نشانه‌ای از کاهش پویایی سازمانی.

از منظر حکمرانی علمی، دوره‌ای به این درازا، بدون انتشار شفاف شاخص‌های عملکرد کَمی، نیازمند یک ارزیابی مستقل و بی‌رحمانه است. 

نهادهای علمی موفق در همه جای دنیا عملکردشان را با اعداد و ارقام می‌سنجند.اینکه رشد سالانه خروجی پژوهشی چقدر بوده، چند پروژه صنعتی جذب شده، همکاری‌های ملی و بین‌المللی چقدر توسعه پیدا کرده و شاخص هایی نظیر آن. 

وقتی این داده‌ها منتشر نمی‌شود، نه افکار عمومی می‌تواند قضاوت کند و نه بدنه علمی توان ارزیابی شرایط را دارد. و این نبود شفافیت، خودش بزرگ‌ترین نشانه کم کاری در این سال‌ها است.

پیامد این روند البته محدود به یک سازمان نمی‌ماند. تضعیف نهادی که قرار بود پل میان دانشگاه و صنعت باشد، زنجیره‌ای از خسارت‌ها به دنبال می‌آورد، نخبه‌ها اعتمادشان را به ساختارهای پژوهشی از دست می‌دهند، تعامل علمی با صنعت کمرنگ می‌شود، و سازمانی که باید موتور توسعه دانش‌بنیان باشد، آرام‌آرام تبدیل می‌شود به یک ساختار صرفاً اداری و کم‌اثر.

راه اصلاح البته روشن است و کسی نیازی به اختراع آن ندارد. انتشار عمومی شاخص‌های عملکرد سالانه، استقرار نظام ارزیابی مدیریتی مستقل، انتصاب بر اساس رقابت تخصصی نه رفاقت و فامیل‌بازی، و بازسازی ظرفیت رسانه‌ای و پژوهشی. بدون این اصلاحات، فاصله میان آنچه جهاد دانشگاهی بوشهر باید باشد و آنچه اکنون هست، هر روز بیشتر می‌شود.

این نوشته قرار نیست حمله شخصی باشد. اما پاسخگویی مبتنی بر شاخص‌های عملکردی، حق مردم است و نه تهدید. در ساختارهای علمی، شفافیت شرط بقا و اعتبارنهاد مدیریتی است، نه لطف مدیران.

آینه جم- سعیده رحمانی: افزایش ارجاع بیماران بستری و متقاضی عمل جراحی به بیرون از بیمارستان‌ها برای تهیه اقلام مصرفی اتاق عمل، به چالشی نگران‌کننده در حوزه درمان استان بوشهر تبدیل شده؛ روندی فرسایشی که در سایه سنگین گرانی‌ها و تنگناهای اقتصادی، بار مالی تازه‌ای را بر دوش رنجور بیماران تحمیل می‌ کند.

در ماه‌های اخیر گزارش‌های مردمی متعددی به این رسانه رسیده که نشان می‌دهد برخلاف قوانین بالادستی و اصول نظام سلامت، بیمارستان های بوشهر در تهیه و تأمین ملزومات اولیه و حیاتی جراحی‌ ها دچار مشکل جدی شده اند.

در حالی که قانون، بیمارستان‌ها را مکلف به تأمین کامل دارو و تجهیزات پزشکی مورد نیاز بیماران می‌داند، اما خانواده‌ های دردمند پشت اتاق عمل ناچارند برای تهیه اقلامی نظیر تجهیزات ارتوپدی، وسایل نمونه‌ برداری، ملزومااستند قلب و حتی برخی ملزومات مصرفی جراحی، سرگردان بازار آزاد و شرکت‌های تجهیزات پزشکی شوند.

فرار مراکز درمانی از زیر بار قانون؟

پیگیری ها نشان می دهد که جهش قیمت تجهیزات پزشکی و تغییر شیوه فروش شرکت‌های عرضه‌کننده از حالت اعتباری به «فروش نقدی»، فشار مضاعفی را بر دوش مدیریت بیمارستان‌ها گذاشته است.

با این حال، انتقال این بحران مالی به دوش بیمار و همراهان آنها، پاک کردن صورت مسئله‌ای است که صدمات زیادی به اعتماد عمومی در نظام سلامت وارد می‌ کند.

اگرچه برخی از همراهان بیمار به تصور تسریع در روند درمان، خود پیشنهاد تهیه اقلام را مطرح می‌کنند، اما واقعیت این است که واقعیت این است که چنین اتفاقی، راه را برای فرار مراکز بیمارستانی از وظایف قانونی‌ شان هموار کرده است.

دانشگاه علوم پزشکی: مشکل کشوری است

«عاطفه اسفندیاری»، مدیر نظارت و اعتباربخشی معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، در گفت‌وگو با خلیج فارس ضمن تأیید قانونی مسئولیت بیمارستان‌ها در تأمین تجهیزات بیماران بستری، مشکلات کلان ناشی از شرایط خاص کشور و نوسانات ارزی را عامل بخشی از این بحران می‌داند.

وی با اشاره به اینکه شرکت‌های تجهیزات پزشکی دیگر به صورت اعتباری کالا عرضه نمی‌کنند و بیمارستان‌ها با چالش نقدینگی روبرو هستند، تصریح کرد: تلاش مجموعه دانشگاه علوم پزشکی، توزیع عادلانه و تأمین اقلام استانی است، اما کمبودها ریشه در سطح ملی دارد. با این حال، هیچ بیمارستانی مجاز نیست وظیفه ذاتی خود در قبال تأمین ملزومات اتاق عمل را نادیده بگیرد و نظارت بر استرداد هزینه‌های پرداختی بیماران به صورت جدی در دستور کار قرار دارد.

به گفته وی، با توجه به تورم یک سال گذشته و همچنین تأخیر در پرداخت مطالبات بیمه‌ ها، بیمارستان‌ها در برخی موارد برای تأمین اقلام مصرفی با مشکل مواجه هستند.

با تمام این توجیهات، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، صیانت از حقوق بیماران در یکی از بحرانی ترین شرایط زندگی‌ شان است.

انتظار می‌رود معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با افزایش بازرسی‌های میدانی و برخورد با ترک‌ فعل‌های احتمالی در بیمارستان‌ ها، اجازه ندهد سایه سنگین مشکلات مالی بیمارستان‌ ها، بیش از این روی بیماران و همراهان شان آوار شود.

آینه جم- مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای بوشهر گفت: با بهره‌برداری از زیرساخت‌های پایین‌دست سد ارغون شامل خط انتقال، مخزن و پیش‌تصفیه، مشکل کمبود آب شرب ۲۰ هزار نفر از ساکنان منطقه بوشگان و روستاهای همجوار برطرف شد.

به گزارش آینه جم در آیینی با حضور دکتر ارسلان زارع استاندار بوشهر، نماینده مردم بوشهر، گناوه و دیلم در مجلس شورای اسلامی، معاون اقتصادی استاندار، فرماندار شهرستان دیلم و مدیران دستگاه‌های اجرایی ذیربط، واحد تولیدی انواع چسب با سرمایه‌گذاری ۱۷۸۰ میلیارد ریال در شهرک صنعتی دیلم به بهره‌برداری رسید. 

استاندار بوشهر در این آیین با گرامیداشت هفته دولت اظهار داشت: در استان بوشهر، همدلی و هم‌افزایی ارزنده‌ای بین مردم و مسئولان وجود دارد و رمز موفقیت استان، همین انسجام و وحدت است.

وی با بیان اینکه حمایت از تولیدکنندگان از اولویت‌های اصلی مدیریت استان است افزود: با وجود محدودیت‌های اعتباری ناشی از جنگ تحمیلی اخیر، حمایت از تولیدکنندگان متوقف نشد و بحمدالله نتایج خوبی نیز حاصل شد.

استاندار بوشهر از سرمایه‌گذاری ۳۵۰۰ میلیارد تومانی در دیلم طی ۶ ماه اخیر خبر داد و ابراز داشت: در شهرستان دیلم در فاصله دهه فجر سال گذشته تا هفته دولت امسال، بیش از ۱۰۰۰ میلیارد تومان طرح عمرانی و بیش از ۲۵۰۰ میلیارد تومان نیز در طرح‌های اقتصادی و تولیدی و اشتغال‌زا این شهرستان، سرمایه‌گذاری شده که مجموعا بیش از ۱۰۰ طرح و پروژه اقتصادی و عمرانی را شامل می‌شود.

دکتر زارع تصریح کرد: استان بوشهر در زمینه حجم سرمایه‌گذاری طرح‌های هفته دولت، با ۲۳۴ همت رتبه نخست کشور را به دست آورده که نشانه اهتمام ویژه در این عرصه است.

استاندار بوشهر گفت: اکنون این طرح اقتصادی با سرمایه‌گذاری ۱۷۸۰ میلیارد ریال مورد بهره‌برداری قرار گرفته که ۷۰ شغل جدید نیز ایجاد کرده است.

جعفر پورکبگانی نماینده مردم بوشهر، گناوه و دیلم در مجلس شورای اسلامی نیز با تقدیر از تلاش‌ها و فعالیت‌های استاندار و مدیران استان گفت: برای حمایت از طرح‌های تولیدی و اشتغال‌زا از هیچ تلاشی دریغ نخواهم کرد.

وی افزود: توسعه طرح‌های اقتصادی و اشتغال‌زا در شمال استان مورد تاکید قرار دارد و مدیریت استان نیز در این زمینه، اقدامات خوبی انجام داده است. 

مدیرکل صنعت، معدن و تجارت استان بوشهر نیز بیان کرد: مجموعه تولیدی و صنعتی افتخار صنعت جنوب، تولیدکننده انواع چسب‌های نواری تک‌لایه، کاغذی، برق و ...است که ظرفیت تولید سالانه این واحد، ۲۵۰۰ تن است.

نصرالله کشاورز افزود: این واحد با زیربنای بیش از ۵ هزار مترمربع ساخته شده و ۱۷۸ میلیارد تومان سرمایه‌گذاری این مجموعه است.

آینه جم-  ۲ نیروگاه خورشیدی با مجموع ظرفیت ۶.۴ مگاوات و سرمایه‌گذاری چهار هزار و ۸۰۰ میلیارد ریال در روستای عطیبه بخش شبانکاره شهرستان دشتستان با حضور استاندار بوشهر، نماینده مردم دشتستان و شماری دیگر از مسئولان به بهره‌برداری رسید.

آینه جم/افسون زیرک

آمارهای تازه مرکز آمار ایران، بار دیگر زنگ خطر معیشت در بوشهر را به صدا درآورده است؛ هشداری که البته برای مردم این استان مدتهاست به مرثیه تکراری تبدیل شده و شاید مسئولان هنوز آن را جدی گرفته اند.

بر اساس گزارش مرکز آمار از وضعیت تورم در مردادماه، بوشهر در بین استان‌ هایی قرار گرفته که تورم نقطه‌ به‌ نقطه خوراکی‌ ها در آن از مرز ۱۰۰ درصد عبور کرده است. همچنین در آمار کلی تورم نقطه‌به‌نقطه استان‌ ها، نرخ بوشهر ۱۰۱.۲ درصد اعلام شده؛ یعنی هزینه خرید سبدی مشابه از کالاها و خدمات برای خانوار بوشهری، نسبت به مرداد پارسال بیش از دو برابر شده است.

این در حالی است که تورم نقطه‌به‌نقطه کل کشور ۸۹ درصد گزارش شده است؛ به عبارتی بوشهری ها 12 واحد بیشتر تورم را تجربه کرده اند.

این اعداد روی کاغذ شاید فقط چند درصد بالا و پایین باشند، اما در زندگی واقعی یعنی کوچکتر شدن سفره خانواده‌ ها؛ یعنی حذف تدریجی گوشت، ماهی، میوه، لبنیات و بسیاری از اقلامی که تا همین چند سال قبل جزو خریدهای معمول خانوار بودند.

پرسش مهم اینجاست؛ استانی که میزبان بخش بزرگی از تأسیسات عظیم نفت، گاز و پتروشیمی کشور است، چرا باید مردمش چنین فشار سنگینی را در تأمین نیازهای روزمره تحمل کنند؟ سهم مردم استان از این همه ثروت و ظرفیت اقتصادی، اگر قرار است در کیفیت زندگی آنها دیده نشود، دقیقاً کجا باید دیده شود؟

موضوع تازه هم نیست. پیش از این نیز گزارش‌های متعددی در رسانه ها از جمله «خلیج فارس» منتشر شد و نسبت به وضعیت گرانی و فاصله درآمد خانوارهای بوشهری با هزینه‌ های زندگی هشدار داده شده، اما استمرار این وضعیت تهدیدی جدی‌ تر برای دهک‌های پایین درآمدی محسوب می شود.

نکته قابل تأمل آنکه چندی پیش، استاندار بوشهر نیز گرانی برخی کالاها در استان را «غیرقابل پذیرش» دانسته و بر نظارت مستمر بازار تأکید کرده بود. اکنون باید پرسید نتیجه این نظارت‌ ها چه بوده است؟

قطعاً همه تورم بوشهر محصول تصمیمات استانی نیست و بخش مهمی از آن ریشه در سیاست‌ های کلان اقتصادی کشور دارد؛ اما تفاوت نرخ تورم میان استان‌ها نشان می‌دهد نمی‌توان مدیریت محلی بازار، هزینه حمل‌ونقل و ضعف نظارت را هم نادیده گرفت.

دیگر زمان برگزاری جلسه و اعلام «تشدید نظارت‌ها» گذشته است. وقتی شاخص‌ های رسمی، بوشهر را در میان استان های دارای تورم بالای ۱۰۰ درصد نشان می دهند، افکار عمومی حق دارد از مسئولان اقتصادی استان بپرسد: برنامه عملیاتی شما برای مهار گرانی چیست و مردم چه زمانی باید اثر آن را در جیب و سفره خود ببینند؟

آینه جم/ عبدالناصر همتی، رئیس‌کل بانک مرکزی، در سفر به خوزستان با صراحت اعلام کرده است که شرکت‌های بزرگ فعال در این استان باید حداقل ۵۰ درصد منابع و حساب‌های بانکی خود را در داخل استان متمرکز کنند و در صورت اجرا نشدن این بخشنامه، با بانک‌های متخلف برخورد خواهد شد.

 این موضع‌گیری قابل دفاع است؛ اما سؤال جدی اینجاست که چرا چنین تأکیدی درباره استان بوشهر مطرح نمی‌شود؟

بوشهر نیز میزبان شمار زیادی از شرکت‌ها و صنایع بزرگ و درآمدزاست؛ شرکت‌هایی که از ظرفیت‌ها، زیرساخت‌ها و منابع این استان استفاده می‌کنند، اما بخش قابل توجهی از گردش مالی و حساب‌های بانکی آنها خارج از استان متمرکز است.

 اگر تمرکز حساب شرکت‌های بزرگ در استان محل فعالیت، یک الزام و مطالبه قانونی است، این موضوع نباید به یک استان خاص محدود شود.

 اقتصاد بوشهر نیز برای تأمین مالی تولید، حمایت از کسب‌وکارهای محلی، افزایش قدرت تسهیلات‌دهی بانک‌ها و رونق سرمایه‌گذاری به ماندگاری منابع مالی شرکت‌های بزرگ در داخل استان نیاز دارد.

 انتظار می‌رود بانک مرکزی همان صراحتی که درباره خوزستان به خرج داده، درباره بوشهر نیز داشته باشد و مشخص کند چه میزان از حساب‌ها و گردش مالی شرکت‌های بزرگ مستقر در استان بوشهر خارج از استان قرار دارد و برای انتقال این منابع چه اقدامی انجام خواهد شد؟

بوشهر نباید فقط محل استقرار صنایع بزرگ باشد؛ سهم استان از گردش مالی این صنایع نیز باید به اقتصاد و مردم همین استان بازگردد.

آینه جم/ در آستانه هفته دولت، سرمایه‌گذاران و بهره‌برداران سایت پرورش میگوی شیف غربی، مطالبه‌ای جدی و بحق را با استاندار محترم بوشهر و تمامی مسئولان اجرایی استان مطرح می‌کنند.

سایت شیف غربی با بیش از ۶۰ مزرعه پرورش میگو که در سال ۱۴۰۰ به بیش از ۵۰۰ نفر از سرمایه‌گذاران و بهره‌برداران واگذار شد، با وجود برخورداری از ظرفیت عظیم تولید، اشتغال و ارزآوری، همچنان به دلیل نبود زیرساخت‌های حیاتی، به‌ویژه تأمین برق و اجرای زیرساخت‌های اساسی، عملاً از چرخه بهره‌برداری خارج مانده است.

در حالی که با تأمین برق و فراهم شدن زیرساخت‌های لازم، زمینه فعالیت کامل مزارع و ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم برای بیش از یک‌هزار نفر فراهم خواهد شد، این ظرفیت بزرگ اقتصادی استان همچنان سال‌هاست در انتظار یک اقدام عملی و تصمیم جدی باقی مانده است.

سال‌ها از واگذاری این اراضی گذشته، اما همچنان بسیاری از بهره‌برداران با سرمایه‌های شخصی خود در انتظار تحقق وعده‌هایی هستند که قرار بود زمینه تولید، اشتغال و توسعه اقتصاد دریامحور استان را فراهم کند.

سؤال امروز سرمایه‌گذاران و مردم روشن است:

چرا پس از گذشت چندین سال، زیرساخت‌های اولیه این مجموعه مهم اقتصادی هنوز تأمین نشده است؟

چرا برای پروژه‌ای که می‌تواند زمینه اشتغال بیش از هزار نفر را فراهم کند، بودجه مشخص و برنامه اجرایی عملیاتی تعریف نشده است؟

و چرا صدها سرمایه‌گذار و خانواده‌های آنان همچنان در بلاتکلیفی و انتظار به سر می‌برند؟

ادامه این وضعیت، تنها توقف یک پروژه نیست؛ بلکه به معنای اتلاف سرمایه‌های مردمی، از بین رفتن فرصت اشتغال برای بیش از هزار نفر، عقب‌ماندن تولید و از دست رفتن ظرفیت‌های بزرگ اقتصادی استان بوشهر است.

بهره‌برداران و اتحادیه شیف غربی اعلام می‌دارند که آمادگی کامل دارند در کنار دولت و دستگاه‌های اجرایی، برای تکمیل و راه‌اندازی این سایت مشارکت کنند؛ اما روشن است که بدون تأمین زیرساخت‌های پایه، به‌ویژه برق‌رسانی، امکان بهره‌برداری واقعی و تحقق اهداف این طرح وجود نخواهد داشت.

از استاندار محترم بوشهر و مسئولان ذی‌ربط انتظار می‌رود در آستانه هفته دولت، رسیدگی به وضعیت سایت شیف غربی را به‌عنوان یک مطالبه جدی مردمی و اقتصادی در اولویت قرار داده و دستور فرمایند:

* علت تأخیر چندساله در تأمین زیرساخت‌ها، به‌ویژه برق‌رسانی، به‌صورت شفاف بررسی شود؛

* بودجه لازم برای اجرای زیرساخت‌های سایت به‌طور مشخص و عملیاتی تعیین و تأمین گردد؛

* برنامه زمان‌بندی روشن برای اجرای پروژه و خروج بهره‌برداران از بلاتکلیفی اعلام شود؛

* و با تأمین برق مورد نیاز، زمینه راه‌اندازی کامل سایت و اشتغال بیش از یک‌هزار نفر فراهم گردد.

هفته دولت، بهترین فرصت برای تبدیل وعده‌ها به اقدام است.

امروز صدها سرمایه‌گذار و بیش از هزار فرصت شغلی بالقوه در سایت شیف غربی، منتظر یک تصمیم جدی، یک اقدام عملی و یک پاسخ روشن هستند.

امید است با تدبیر و پیگیری قاطع استاندار محترم و همراهی مسئولان استان، این مطالبه چندساله سرانجام به نتیجه برسد و ظرفیت بزرگ شیف غربی از رکود و بلاتکلیفی خارج شده و به موتور تولید، اشتغال و توسعه اقتصاد دریامحور استان بوشهر تبدیل شود.

سرمایه‌گذاران و اتحادیه سایت پرورش میگوی شیف غربی 

آینه جم-همزمان با هفته دولت کارخانه تکسچرینگ و کارخانه تولید نخ در شهرک صنعتی بوشهر با حضور وزیر اقتصاد افتتاح شد.

به گزارش آینه جم، همزمان با سفر وزیر امور اقتصادی و دارایی به استان بوشهر، یک واحد بزرگ تولیدی زنجیره نساجی در شهرک صنعتی بوشهر به بهره‌برداری آزمایشی رسید؛ طرحی پیشران که با هدف جلوگیری از خروج ارز، تکمیل زنجیره ارزش از نخ تا پارچه و ایجاد اشتغال پایدار برای جوانان بومی منطقه طراحی و اجرا شده است.

کارخانه تکسچرینگ و کارخانه تولید نخ در شهرک صنعتی بوشهر با ظرفیت تولید 3 هزار تن و سرمایه‌گذاری 800 میلیارد تومان ایجاد شده است.

در مرحله تولید آزمایشی این کارخانه برای 50 نفر به صورت مستقیم فرصت شغلی فراهم شده است و با راه‌اندازی این بخش در سه شیفت کاری، 80 فرصت شغلی مستقیم جدید ایجاد می‌شود.

بخش عمده‌ای از نیاز بازار به پارچه و پوشاک از طریق واردات و ارزبری بالا تأمین می‌شود با افتتاح این واحد آغاز یک مسیر بزرگ صنعتی است و با حمایت‌های دولت و توسعه بخش‌های بالادستی، گامی اساسی در جهت قطع وابستگی کشور به واردات پارچه و شکوفایی صنعت نساجی در جنوب کشور برداشته خواهد شد.

با راه‌اندازی این کارخانه پیشرفته بافندگی، سالانه از خروج 75 میلیون دلار ارز جلوگیری می‌شود.

آینه جم-مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان بوشهر گفت: پرونده بندر تاریخی سیراف برای ثبت جهانی آماده شده و احتمال دارد ارزیاب یونسکو اواخر شهریور یا مهرماه به این بندر سفر کند.

به گزارش آینه جم، نصرالله ابراهیمی مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان بوشهر،‌ صبح امروز در نشست تشریح جزئیات و آخرین وضعیت پرونده ثبت جهانی بندر تاریخی سیراف اظهار کرد: پرونده سیراف پس از سال ها پیگیری برای بررسی و ارزیابی نهایی آماده شده است.

وی افزود: این پرونده از سال ۲۰۰۷ میلادی در فهرست موقت یونسکو قرار داشته و پس از سال ها پیگیری، اکنون برای طرح در شورای سیاست گذاری ثبت میراث جهانی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی آماده شده است.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان بوشهر گفت: سیراف به عنوان پرونده پیشنهادی ایران برای ثبت جهانی در سال ۲۰۲۶ انتخاب شده و احتمال دارد ارزیاب یونسکو اواخر شهریور یا مهرماه برای انجام ارزیابی میدانی به استان بوشهر و بندر تاریخی سیراف سفر کند.

ابراهیمی درباره اقدامات انجام شده برای آماده سازی سیراف برای ارزیابی یونسکو بیان کرد: تیم های اجرایی بیش از دو ماه است به صورت شبانه روزی در زمینه پاک سازی، نصب تابلوهای راهنما و ساماندهی زیرساخت های گردشگری، شهری، بین شهری و فرودگاهی فعالیت می کنند تا شرایط لازم برای ارزیابی این بندر تاریخی فراهم شود.

وی با اشاره به برنامه های حوزه گردشگری استان بوشهر اظهار کرد: همزمان با هفته دولت، ۱۵ پروژه در حوزه های گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی در شهرستان های دشتستان، تنگستان، بوشهر و جم به بهره برداری رسیده است.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان بوشهر افزود: این طرح ها شامل یک هتل، مجموعه های گردشگری ساحلی، ۶ اقامتگاه بوم گردی، دفتر خدمات مسافرتی و بخشی از تاسیسات گردشگری است که با سرمایه گذاری بیش از یک همت افتتاح شده اند.

ابراهیمی ادامه داد: نخستین بوتیک رستوران استان نیز همزمان با هفته دولت افتتاح شده و بیش از ۷۰ مرکز گردشگری ساحلی در نقاط مختلف استان فعال هستند و خدمات گردشگری ارائه می کنند.

وی با اشاره به توسعه امکانات تفریحی در استان گفت: سومین کیبل اسکی ایران نیز در یکی از مجموعه های گردشگری بوشهر راه اندازی شده است و توسعه چنین امکاناتی می تواند به افزایش تنوع خدمات گردشگری در استان کمک کند.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان بوشهر همچنین با اشاره به برنامه های در دست پیگیری در حوزه گردشگری دریایی اظهار کرد: تبدیل جزیره «خارگو» به جزیره گردشگری، ایجاد مارینا در ساحل بوشهر و ساماندهی اسکله های توریستی و تفریحی از جمله طرح هایی است که در استان دنبال می شود.

ابراهیمی همچنین از پیگیری طرح تبدیل «گورستان لنج ها» به سایت موزه تاریخی، فرهنگی و گردشگری خبر داد و گفت: اجرای این طرح می تواند زمینه احیای لنج های سنتی و ایجاد ظرفیتی تازه برای گردشگری استان را فراهم کند.

وی در ادامه با اشاره به اهمیت آماده سازی بندر تاریخی سیراف برای مراحل پیش روی پرونده ثبت جهانی اظهار کرد: تحقق ثبت جهانی سیراف نیازمند همکاری دستگاه های اجرایی، مردم سیراف، سازمان های مردم نهاد و اصحاب رسانه در مسیر آماده سازی و معرفی این بندر تاریخی است.

نشست تشریح جزئیات و آخرین وضعیت پرونده ثبت جهانی بندر تاریخی سیراف صبح پنجشنبه و در چهارمین روز هفته دولت در سالن جلسات فرمانداری شهرستان کنگان برگزار شد.

آینه جم-مدیرعامل و رئیس هیات مدیره منطقه آزاد تجاری صنعتی بوشهر گفت: با انجام حدود ۲۴ فرایند از مجموع ۳۰ فرایند پیش‌بینی‌شده، منطقه آزاد بوشهر، هفته آینده به صورت عملیاتی فعالیت خود را آغاز می‌کند.

به گزارش آینه جم فردین اسلامی‌راد روز پنجشنبه در حاشیه حضور وزیر امور اقتصادی و دارایی به بوشهر در گفت وگو با ایرنا اظهار کرد: منطقه آزاد بوشهر با مساحت ۲۶ هزار و ۱۹۳ هکتار به عنوان یکی از مناطق جدید، با وسعت بالا می‌تواند در چند پهنه در حوزه‌های تجارت، گردشگری، لجستیک و صنعت نقش موثری داشته باشد.

وی افزود:، منطقه آزاد بوشهر می‌تواند سکوی نوین اقتصاد دریا محور باشد و بر اساس سند راهبردی که برای منطقه بوشهر با مشورت و سیاست‌های دبیرخانه شورای عالی مناطق آزاد و راهبری وزیر امور اقتصادی و دارایی تدوین شده، پروژه‌های بازآفرینی و تحول در این حوزه تعریف شده است.

اسلامی‌راد با اشاره به پیشینه تجاری بوشهر گفت: همه مسئولان و دست‌اندرکارانی که امروز در این منطقه حضور دارند، وارث یک تاریخ در تجارت هستند؛ در سال ۱۳۳۲ (۱۹۵۳ میلادی) برای نخستین بار بندر بوشهر به عنوان بندر تجاری آزاد محسوب شد و نخستین مناطق آزاد نوین در سال ۱۹۵۶ در شانون ایرلند شکل گرفت.

وی ادامه داد: بنابراین ما وارث سرزمینی طلایی در حوزه تجارت هستیم و در منطقه آزاد بوشهر وظیفه خود می‌دانم از ریاست جمهوری و وزیر امور اقتصادی و دارایی که خواسته دیرینه مردم استان بوشهر را در این حوزه محقق کردند، تشکر ویژه داشته باشم.

مدیرعامل منطقه آزاد تجاری صنعتی بوشهر با اشاره به بازدید وزیر امور اقتصادی و دارایی از شهرک صنعتی اظهار کرد: رویکرد تولید صادرات محور که همواره مورد تاکید وزیر اقتصاد بوده است، در منطقه آزاد بوشهر دنبال می‌شود و این قول را می‌دهیم که با انجام زیرساخت‌های فیزیکی در شهرک صنعتی شماره ۲ و با توجه به ظرفیت مواد اولیه، از عرصه صنعت و تولید پشتیبانی کنیم.

اسلامی‌راد ادامه داد: امیدواریم با رفع محدودیت‌ها، زمینه تحقق تولید و صادرات در استان بوشهر که ظرفیت بالایی در این حوزه دارد، بیش از پیش فراهم شود.

وی سرمایه‌گذاری، رشد و توسعه را از برنامه‌های اصلی منطقه آزاد بوشهر عنوان کرد و گفت: در همین راستا، از ابتدای فعالیت منطقه آزاد، کلینیک سرمایه‌گذاری را پیش‌بینی کردیم و از ظرفیت نخبگان و بنیاد نخبگان نیز در این زمینه بهره گرفته‌ایم.

مدیرعامل منطقه آزاد تجاری صنعتی بوشهر افزود: همزمان دستیار هوش مصنوعی نیز در منطقه آزاد راه‌اندازی شده است تا سرمایه‌گذارانی که با طرح یا حتی ایده‌ای مراجعه می‌کنند، با استفاده از ظرفیت طرح جامع و سوابق مناطق آزاد و در قالب یک دوقلوی دیجیتال، بتوانند ایده خود را ارائه و ظرفیت‌ها و بازارهای هدف متناسب با آن را دریافت کنند.

اسلامی‌راد گفت: در حوزه خودرو نیز اتفاقات خوبی افتاده است و منتظر هستیم از این شرایط گرمای هوا عبور کنیم تا بتوانیم خبرهای خوبی را در این زمینه به مردم استان بوشهر ارائه کنیم.

اسلامی‌راد ابراز امیدواری کرد تیم مدیریتی منطقه آزاد بوشهر بتواند اقداماتی در شان استان بوشهر انجام دهد و این استان را به عنوان «سرزمین فرصت‌های طلایی» معرفی کند.

آینه جم/ شهریور، زمان مناسب برای آغاز واکسیناسیون آنفلوآنزا است اما هنوز خبری از توزیع این واکسن در کشور نیست.

 بر اساس اطلاعات منتشرشده، نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا شامل حدود ۴۰۰ هزار دوز واکسن سینوفارم چین قرار است به‌زودی وارد کشور شود، اما توزیع آن پیش از مهرماه انجام نخواهد شد. در همین حال، هنوز خبری از واکسن‌های هلندی و فرانسوی که در سال‌های گذشته بخشی از نیاز بازار را تأمین می‌کردند، نیست. 

این وضعیت در حالی رخ می‌دهد که هادی احمدی، مدیر روابط عمومی انجمن داروسازان ایران، گفته است سالانه به‌طور متوسط حدود ۳ میلیون دوز واکسن آنفلوآنزا وارد کشور می‌شد و قرار بود واکسن‌های امسال از نیمه نخست شهریور در شبکه توزیع قرار بگیرند. اما تا این لحظه واکسنی وارد شبکه توزیع نشده است. 

چرا واکسن ایرانی هم نداریم؟ 

ماجرا فقط به واردات ختم نمی‌شود. امسال تولید داخلی واکسن آنفلوآنزا نیز متوقف شده است. واکسن ایرانی «فلوگارد» که از سال ۱۴۰۰ وارد بازار شده بود، در سال‌های گذشته با مشکلاتی مانند استقبال پایین، قیمت‌گذاری و باقی ماندن بخشی از تولیدات مواجه شد؛ حتی گزارش‌هایی از امحای واکسن‌های منقضی‌شده و خسارت سنگین تولیدکننده منتشر شده بود. 

از سوی دیگر، مشکلات انتقال پول، دشواری واردات و افزایش هزینه حمل‌ونقل نیز تأمین واکسن خارجی را سخت‌تر کرده است. طبق اظهارات رئیس سازمان غذا و دارو، هزینه حمل یک کانتینر دارو که پیش‌تر حدود ۲ تا ۳ هزار دلار بود، به حدود ۳۰ هزار دلار رسیده است. 

با این حال، وزارت بهداشت می‌گوید رایزنی‌ها برای تأمین واکسن تقریباً نهایی شده و قرار است واکسن‌های وارداتی سویه‌های جدید ویروس را پوشش دهند. امسال نیز کارکنان حوزه بهداشت و درمان و گروه‌های پرخطر، از جمله سالمندان، بیماران دیالیزی و مبتلایان به بیماری‌های مزمن، در اولویت دریافت واکسن قرار دارند. 

بنابراین فعلاً نمی‌توان گفت «ایران واکسن آنفلوآنزا ندارد»؛ اما یک چیز روشن است: در آستانه فصل واکسیناسیون، هنوز واکسن به شبکه توزیع نرسیده و درباره میزان نهایی تأمین آن هم ابهام وجود دارد/ همشهری

آینه جم-رضا معتمد

 خورشید فقیه، مردی که هشتاد سال زندگی پرفراز و نشیب را تجربه کرد و بیش از شش‌دهه تکاپو در عرصه‌های معلمی و مبارزه سیاسی و کنش هنری و روزنامه‌نگاری و  شاعری و نویسندگی را آزمود، چند روز پیش چشم از جهان فروبست و در قطعه هنرمندان بوشهر آرام گرفت. در باره او و زندگی پرتکاپو و پرفراز و نشیبش می‌توان فراوان نوشت اما من در اینجا تنها به دو‌ عرصه‌ مرتبط تکاپوهای او اشاره می‌کنم: روزنامه‌نگاری و نویسندگی.

 به‌گمان من خورشید فقیه نه تنها در میان هم‌نسلانش بلکه حتی در میان نسل‌های پس از خود روزنامه‌نگاری ممتاز بود. او با وجود پرکاری در نوشتن،  قلمی قرص و جاندار و نثری روان و جذاب داشت؛ همچنین بر زبان روایت‌گری چیره بود و همین چیرگی در روایت و تسلط به فراز و فرود متن موجب آن بود که با وجود آن که نوشته‌هایش غالبا طولانی و درازدامن می‌شد، خستگی و ملالت بر آنها سایه نیفکند و خواننده را در میانه راه از خواندن پشیمان نکند. شجاعت و صراحت نیز از ویژگی‌های نوشته‌های خورشید فقیه بود. او اغلب مستقیم و بی‌پروا به نقد موضوعی می‌پرداخت. با این‌حال قلم وی  با وجود صراحت و عریانی در نقد، متین و مؤدب بود. همین رعایت ادب و وقار موجب می‌شد که مخاطب نقدهایش حتی اگر از صراحت او آزرده‌خاطر می‌شد، در برابر نوشته‌های او خلع‌سلاح بماند. این ویژگی صراحت و متانت توأمان را خورشید فقیه در گفت‌وگوهای رو در رو و شفاهی نیز داشت. 

او در تاریخ‌نگاری نیز دستی داشت و در این رشته نیز زبان روایت‌‌هایش صراحت و بی‌پردگی در داوری‌ها و نیش و کنایه‌های خاص او را با خود داشت. چنان‌که کتاب میرمهنٌای او تا ماهها پس از انتشار موجب نوشتن نقد و نظرهای صریح و بی‌پرده رفت و برگشتی در مطبوعات شد.

 خورشید اما با وجود این همه صراحت و شجاعت در بیان که گاه ممکن بود برای مخاطبش آزاردهنده باشد، در گفت‌وگو انسانی بردبار و آرام بود. او در میانه بحث و جدل‌ها عصبانی نمی‌شد و در واکنش به تندی‌ها و عتاب‌های طرف مقابلش حتی اگر حریف به اهانت و بی‌احترامی روی می‌آورد، از کوره در نمی‌رفت و واکنش‌هایش غالباً لبخند و طنز بود.  

 وی را می‌توان از آخرین بازماندگان نسلی دردمند و آرمان‌گرا دانست که می‌خواستند با ابزار قلم جامعه‌ای آرمانی بر بنیان برابری و عدالت بنا کنند اما سرانجامِ بسیاری‌شان سرخوردگی و از آنجا راندگی و از این‌جا ماندگی بود با این‌حال، اغلب آنها هرگز از آنچه در پیش و پس از انقلاب انجام دادند، ابراز پشیمانی نکردند و تا واپسین روزهای حیات پای حرفشان ایستادند. آن آرمان‌خواهی به فرجام نارسیده در هر نوشته‌ای از خورشید فقیه که رنگ و روی روایت داشت، عیان بود.

این نسل که پیش‌قراولان الهام‌بخششان محمدرضا نعمتی و منوچهر آتشی بودند؛ سرشت و سرنوشتی مشابه داشتند؛ نسل محسن شریف،علی باباچاهی، محمدبیابانی، ایرج شمسی‌زاده و فرج‌الله کمالی که تا همین دو دهه پیش تصور نیستی یکی‌ از آنها نیز دشوار می‌نمود و امروز عرصه‌ فرهنگ و ادب استان از همه‌شان خالی شده است؛ «گویی که خود نبوده در این بوستان گلی».

خورشید که روزنامه‌نگاری را در روزهای دانش‌آموزی و نوجوانی و جوانی آغاز کرده بود. در تمام سال‌های میان‌سالی به‌ویژه سال‌های پایانی دهه هفتاد که من با وی آشنا شدم، در کوشش فرهنگی و ادبی و روزنامه‌نگاری بود. اما اوج کوشش‌های او را باید در سال‌های پس از دوم خرداد ۷۶ و گسترش هفته‌نامه‌های سیاسی اجتماعی و فرهنگی در استان بوشهر دانست. این کوشش‌ها در تمام دهه هشتاد با پویایی ادامه داشت. در دهه‌ نود نیز که مطبوعات محلی اصلاح‌طلب به‌دلیل فشارهای گوناگون و پی‌درپی از نا و نفس افتاده بودند، او همچنان به‌ هر بهانه و مناسبتی نوشت و در کنار آن به تاریخ‌نگاری و جمع‌آوری و سامان‌دهی به نوشته‌های پراکنده‌اش در قالب کتاب پرداخت. از این منظر نیز او از پیشروان در میان هم‌نسلانش به‌شمار می‌آید زیرا از چنان دغدغه‌ای برخوردار بود که نگذارد آن نوشته‌های پراکنده و در عین حال ارزشمند و مؤثر در لابه‌لای بایگانی‌ها به چاه فراموشی بیفتند. 

من تا همین یک‌سال پیش نیز شعاع قلم خورشید را از روزنه واتساپ و پیام‌های گاه و بیگاهی که می‌فرستاد، می‌دیدم. شعاعی که در چندماه اخیر همراه با قطع اینترنت و شدت یافتن ضعف و بیماری او کم‌کم رو به خاموشی گرایید.

شوربختانه، بنیان روزنامه‌نگاری پرطنین و ریشه‌داری که در سال‌های پایانی دهه هفتاد و تمام دهه هشتاد در بوشهر جریان داشت و خورشید فقیه یکی از بزرگ‌ترین طلایه‌دارانش بود، چندسالی است  که فروپاشیده و امروز تقریباً از آن چیزی نمانده است.

این فروپاشیدگی  در آیین خاک‌سپاری خورشید فقیه نیز عیان بود زیرا نسلی که امروز مدعی روزنامه‌نگاری است و دغدغه  روزنامه‌نگاری‌اش رفتن و آمدن این و آن مسئول و  حشر و نشر با این و آن مدیر دولتی و ازدحام در مناسبت‌های خاصی چون روز خبرنگار است، در آیین خاک‌سپاری یکی از استوانه‌های روزنامه‌نگاری جنوب ایران به‌وضوح، غایب بود.‌ هرچه بودند، همالان و هم‌نسلان خورشید فقیه یا یکی دو نسل پس از او بودند.

این غیبت البته چندان عجیب نیست. به‌نظر می‌رسد نسلی که بیشترین‌شان چشمی به دست و دهان فلان مسئول دارند و ارتفاع نوشته‌هایشان از خبر عزل و انتصاب  این و آن مدیر یا نوشته‌هایی کم‌عمق و کم‌اثر فراتر نمی‌رود، تازه اگر به ضرب و زور هوش مصنوعی نوشته نشده باشد، درک و شناختی از دغدغه‌های عمیقی که روزنامه‌نگار پیش‌کسوت و توانا و اثرگذاری چون فقیه بدانها دچار بود و رابطه‌ای با آنچه او به خاطرشان نگران بود، ندارد که اگر داشت، فقدان چنین سرمایه‌هایی برایش تکان‌دهنده و سنگین بود.

 یاد خورشید در سینه‌ اهل دل هماره روشن باد.

آینه جم/با وجود اعلام برنامه‌های مختلف برای افتتاح و بهره‌برداری از طرح‌های عمرانی در هفته دولت امسال، شماری از پروژه‌های مهم و اثرگذار استان بوشهر همچنان به مرحله بهره‌برداری نرسیدند و از فهرست افتتاحیه‌ها جا ماندند.

در میان این طرح‌ها، پروژه‌هایی در حوزه‌های راه، آب، درمان، فرهنگ و زیرساخت‌های صنعتی دیده می‌شود که برخی از آنها سال‌هاست در انتظار تکمیل و تعیین تکلیف هستند.

پروژه‌های افتتاح‌نشده:

تکمیل بزرگراه دالکی ـ کنارتخته

سد دالکی

بیمارستان مادر و کودک بوشهر

بیمارستان اعصاب و روان بوشهر

خط انتقال آب سد سرچشمه باغان

بیمارستان ۱۷ شهریور برازجان

باند دوم جاده شیف ـ گناوه

مجتمع فرهنگی هنری عسلویه

اسکله خورخان بردخون

آب‌شیرین‌کن عسلویه

جاده جم به پالایشگاه فجر

این پروژه‌ها، هرکدام به‌نوعی با مسائل مهمی مانند بهبود شبکه حمل‌ونقل، تأمین آب، ارتقای خدمات درمانی، توسعه زیرساخت‌های فرهنگی و پشتیبانی از فعالیت‌های صنعتی و اقتصادی استان ارتباط دارند. با این حال، نبود بهره‌برداری از آنها در هفته دولت، پرسش‌هایی درباره روند پیشرفت، موانع اجرایی و زمان‌بندی تکمیلشان ایجاد کرده است.

اکنون پرسش اصلی این است که پروژه‌هایی که قرار بود امسال افتتاح شوند، دقیقاً به چه دلیل از برنامه عقب مانده‌اند؟ آیا مشکل آنها کمبود اعتبار، تغییر پیمانکار، موانع فنی، معارضات ملکی یا ضعف در مدیریت اجرایی بوده است؟

از سوی دیگر، اعلام زمان‌های کلی و غیرقطعی برای بهره‌برداری، پاسخگوی افکار عمومی نیست. مردم و رسانه‌ها انتظار دارند دستگاه‌های متولی درباره میزان پیشرفت هر پروژه، اعتبار مورد نیاز، موانع موجود و تاریخ دقیق و قابل اتکای بهره‌برداری توضیح دهند.

تأخیر در اجرای این طرح‌ها تنها به جابه‌جایی یک زمان افتتاح محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند بر دسترسی مردم به خدمات درمانی، تأمین آب پایدار، ایمنی و روانی تردد، توسعه زیرساخت‌های صنعتی و تحقق وعده‌های عمرانی اثر مستقیم بگذارد.

اکنون باید دید مسئولان استان بوشهر برای هر یک از این پروژه‌ها چه برنامه‌ای دارند و آیا زمان جدیدی که اعلام می‌شود، بر پایه یک برنامه اجرایی و تأمین اعتبار مشخص خواهد بود یا بار دیگر شاهد تمدید وعده‌ها خواهیم بود.

آینه جم-مدیر امور آب و فاضلاب شهرستان دشتستان گفت: یک انشعاب غیرمجاز با لوله ۹۰ میلی‌متری از خط خروجی مخزن ۱۵ هزار مترمکعبی شهر برازجان شناسایی و جمع‌آوری شد.

به گزارش آینه جم محمد رضایی روز چهارشنبه در گفت‌وگو با خبرنگاران اظهار کرد: شناسایی و برخورد با انشعاب‌های غیرمجاز با هدف صیانت از منابع آبی، جلوگیری از هدررفت آب و تأمین پایدار آب مشترکان در دستور کار شرکت آب و فاضلاب قرار دارد.

وی با تأکید بر ضرورت همکاری شهروندان در حفاظت از تأسیسات آبرسانی افزود: برداشت غیرمجاز از شبکه می‌تواند موجب اختلال در روند توزیع آب و تضییع حقوق سایر مشترکان شود.

رضایی ادامه داد: گروه‌های نظارتی آب و فاضلاب به‌صورت مستمر شبکه و تأسیسات آبرسانی را پایش می‌کنند و با موارد انشعاب و برداشت غیرمجاز مطابق ضوابط برخورد خواهد شد.

وی از شهروندان خواست در صورت مشاهده هرگونه انشعاب غیرمجاز یا برداشت غیرقانونی آب، موضوع را به شرکت آب و فاضلاب اطلاع دهند