به گزارش آینه جم؛ نهادهای نظارتی کشور با شبکه بزرگ دلالی رسانهای و غرفهساز اجباری برخورد نمایند
در روزهایی که بازنشستگان برای چند میلیون تومان حقوق عقبمانده مقابل نهادها تجمع میکنند و سفرهها هر روز کوچکتر میشود، صدها میلیارد تومان از منابع شرکتهایی که سهامدارانشان همین صندوقهای بازنشستگیاند، خرج یک نمایشگاه پرزرقوبرق در کیش میشود؛ با تابلوی فریبنده «ساخت داخل».
سؤال ساده است: وقتی صنعت با کمبود نقدینگی و پروژههای نیمهتمام دستوپنجه نرم میکند، این بریزوبپاشها دقیقا چه دردی را دوا میکند؟
صنعت نفت و پتروشیمی با بحران تامین مالی روبهروست؛ پروژهها سالها خاک میخورند، پیمانکاران طلبکارند و سرمایهگذاری واقعی قفل شده است. اما در همین شرایط، ناگهان منابع برای برگزاری رویدادی در یکی از گرانترین نقاط کشور فراهم میشود.
کیش، بلیت هواپیما، هتلهای لوکس، غرفههای چنددهمیلیاردی، طراحیهای آنچنانی و نورپردازیهای پرهزینه؛ خروجی چه بوده؟ چند قرارداد قطعی امضا شده؟ چند پروژه نیمهتمام با همین پول جان گرفته است؟
گزارشها از سالنهایی میگویند که بیشتر محل رفتوآمدهای اداری و عکسهای یادگاری است تا مذاکرههای جدی تجاری. تفاهمنامههایی که هر سال امضا میشوند، چند درصدشان به قرارداد اجرایی تبدیل شده؟
برآوردها نشان میدهد هر شرکت برای چند روز حضور در این نمایشگاه، رقمی نجومی پرداخت میکند. وقتی این ارقام را کنار هم بگذاریم، عددی چندصد میلیارد تومانی شکل میگیرد؛ رقمی که میتوانست صرف تکمیل طرحهای معطلمانده یا حتی تقویت بنیه مالی صندوقهای بازنشستگی شود.
در حاشیه این رویدادها، نام چند شرکت خاص در حوزه غرفهسازی مدام تکرار میشود. فعالان صنعت میگویند انتخابها محدود است، فشار وجود دارد و شرکتها عملاً به قرارداد با حلقهای مشخص سوق داده میشوند.
اگر چنین است، این دیگر یک نمایشگاه ساده نیست؛ مسأله انحصار و رانت است. چرا فهرست قراردادها، مبالغ و نحوه انتخاب پیمانکاران شفاف منتشر نمیشود؟ چه کسانی از این چرخه سود قطعی میبرند؟
برخی مدیران اذعان میکنند که عدم حضور در این نمایشگاهها هزینه دارد؛ هزینهای مدیریتی. اگر شرکتها نه از سر منافع اقتصادی، بلکه برای رفع تکلیف یا تحت فشار شرکت میکنند، این رویداد چه نسبتی با منطق بازار دارد؟
حمایت از تولید داخل با نورپردازی و غرفههای چندطبقه محقق نمیشود. معیار، عدد و قرارداد و خط تولید فعال است. اگر این نمایشگاهها واقعاً موتور بومیسازیاند، گزارش دقیق بدهند:
- چه میزان خرید داخلی قطعی شده؟
- کدام فناوری بومیسازی شده؟
- چه مقدار وابستگی ارزی کاهش یافته؟
بدون این پاسخها، «ساخت داخل» فقط یک برچسب شیک برای توجیه هزینههای سنگین است.
اکنون زمان سکوت نیست. باید صورتحسابها منتشر شود. باید روشن شود چه میزان هزینه شده و سود نهایی به جیب چه کسانی رفته است.
وقتی پای منابع متعلق به بازنشستگان و صندوقهای عمومی در میان است، هر ریال باید پاسخ داشته باشد. اگر این نمایشگاهها دستاورد دارند، با سند اعلام شود. اگر ندارند، ادامه این چرخه چیزی جز اتلاف سرمایه و تقویت حلقههای خاص نیست.
صنعتی که با کمبود سرمایه دستوپنجه نرم میکند، تاب جشنهای میلیاردی ندارد. شفافیت، اولین گام نجات است؛ پیش از آنکه اعتماد عمومی بیش از این فرسوده شود.
