آینه جم- جاده جم به فیروزآباد، چیزی فراتر از یک مسیر ارتباطی ساده است؛ این مسیر، نبض اقتصادی دو استان بوشهر و فارس است. از جابه‌جایی محصولات انرژی گرفته تا تردد گردشگران و کالاهای تجاری، همگی در گرو پایداری و توسعه این مسیر هستند.

 اما واقعیت تلخ این است که باند انفرادی این جاده، با حجم رو به رشد تردد، به یک «بمب ساعتی» از نظر ایمنی و ترافیک تبدیل شده است.

پاسخ به این چالش، تنها در سیمان و آسفالت نیست، بلکه در «هم‌گرایی سیاسی و اجرایی» مسئولان دو استان نهفته است. تا زمانی که نگاه به این پروژه به صورت «پروژه استان بوشهر» یا «پروژه استان فارس» باشد، پیشرفت آن با کندی و چالش‌های اداری مواجه خواهد ماند.

ما نیازمند نگاهی فراتر از مرزهای اداری هستیم. اجرای باند دوم نیاز به یک «ذهنیت فرامنطقه‌ای و ملی » دارد؛ جایی که مدیران بوشهر و فارس به جای تمرکز بر بودجه‌های محدود استانی، بر منفعت کلان منطقه و اعتبارات ملی تمرکز کنند.

 هم‌گرایی در مطالعات فنی، یکپارچگی در مدیریت بحران‌های ترافیکی و تلاش مشترک برای جذب حمایت‌های ملی، تنها راه عبور از این بن‌بست است.

اگر مسئولان این دو استان نتوانند در اجرای باند دوم که قطعا اعتبارات زیادی می‌خواهد با هم هم‌گام شوند، هزینه‌های جان و مالی ناشی از حادثه در این جاده، بسیار فراتر خواهد رفت. 

نمايندگان و مسئولان دو استان باید از همه ظرفیت ها برای اجرایی شدن باند دوم مسیر بهره بگیرند