آینه جم/ گرمای طاقت‌فرسای تابستان در استان بوشهر، به‌ویژه در ماه‌های تیر و مرداد، با رطوبت و شرجی شدید همراه است. دمای ۵۰ درجه و رطوبت ۹۰ درصد، تاب‌آوری را از ساکنان این مناطق می‌گیرد.

این شرایط سخت وقتی با قطع برق همراه می‌شود، به مرز بحران می‌رسد؛ جایی که حتی نفس کشیدن هم سخت می‌شود.

ظهر جنوب فقط یک عدد روی دماسنج نیست؛ تجربه‌ای زنده و داغ است. در بوشهر، کارگر ساختمانی، مادری با نوزاد، سالمندی تنها، همه با امید به خنکای کولر به خانه برگشتند، اما وقتی برق نیست، ناامیدی شکل واقعی‌تری به خود می‌گیرد.

 این در حالی است که استان بوشهر، با تولید ۷۰ درصد گاز کشور و میزبانی از نخستین نیروگاه اتمی ایران، هنوز در تأمین برق پایدار برای مردم خودش در اولویت نیست.

سهم جنوب از این توسعه عظیم، قطعی مداوم برق است!

 در روزهایی که مصرف برق استان به ۱۸۰۰ مگاوات رسیده و پیش‌بینی افزایش تا ۲۱۰۰ مگاوات نیز شده، مردم نگرانند که باز هم در گرمای ۶۰ درجه شاخص، قربانی خاموشی‌ها شوند.

 این وضعیت نه فقط برای افراد سالم، بلکه برای بیماران، نوزادان، و سالمندان، تهدیدی مستقیم برای جان است. جنوب فریاد دارد، اما کسی نمی‌شنود.

 انتظار مردم و مسئولان کشور برای یک‌بار هم شده، در اوج گرما به کنگان یا عسلویه بیایند؛ بدون خودرو کولردار، تا درک کنند قطع برق یعنی چه.

جنوب صبور بوده، تولید کرده و وفادار مانده؛ اکنون وقت آن است که حق مردم جنوب ادا شود.

 پیشنهاد می‌شود برنامه اضطراری ویژه‌ای برای پایداری شبکه برق جنوب کشور در تابستان تدوین و اجرا شود و سهمیه انرژی بر اساس اقلیم و اولویت انسانی تنظیم گردد.

 جنوب نمی‌خواهد قربانی توسعه ناعادلانه باشد.

جنوب، حق زندگی انسانی می‌خواهد. این حق، لطف نیست؛ مطالبه‌ای جدی و قانونی است از سوی مردمی که در سخت‌ترین شرایط، باز هم ایستاده‌اند./تسنیم

نوشتن دیدگاه