آینه جم/ در روزهای اخیر، برخی با شانتاژ در فضای مجازی تلاش کرده‌اند تغییرات مدیریتی در مجموعه پتروشیمی جم و شرکت‌های تابعه را با کلیدواژه‌هایی نظیر بومی‌زدایی تفسیر کنند؛ روایتی که به نظر می رسد با واقعیت‌های مدیریتی این مجموعه همخوانی ندارد.

امیر اکبری به‌عنوان یکی از مدیرانِ برخاسته از بدنه بومی استان بوشهر، همواره حمایت از نیروهای متخصص و توانمند بومی را در اولویت تصمیمات خود قرار داده و بخش قابل توجهی از انتصابات و فرصت‌های مدیریتی در دوره مسئولیت وی در شرکت پتروشیمی جم نیز مؤید همین نگاه است.

با این حال، بدیهی است که اداره یک بنگاه بزرگ اقتصادی، مستلزم تصمیمات مستمر در حوزه چابک‌سازی، افزایش بهره‌وری و ارتقای عملکرد سازمانی است؛ فرآیندی که در تمامی شرکت‌های حرفه‌ای و موفق دنیا امری طبیعی، اجتناب‌ناپذیر و مبتنی بر ارزیابی عملکرد تلقی می‌شود.

تغییر در برخی مسئولیت‌ها، الزاماً به معنای نفی توانمندی افراد یا تقابل با نیروهای بومی نیست، بلکه بخشی از اقتضائات مدیریتی برای حرکت هماهنگ‌تر مجموعه در مسیر اهداف کلان سازمانی به شمار می‌رود. در بسیاری از موارد، مدیران برای حفظ پویایی سیستم ناگزیر به بازآرایی ساختارها و استفاده از ترکیب‌های جدید مدیریتی هستند؛ تصمیمی که باید در چارچوب اختیارات حرفه‌ای مدیریت ارشد هر سازمان مورد احترام قرار گیرد.

بدون تردید، نقد منصفانه حق رسانه‌ها به ویژه رسانه های بومی و محلی است اما القای دوگانه‌های احساسی و غیرواقعی نظیر تقابل با بومیان یا بومی زدایی نه‌تنها کمکی به فضای تخصصی صنعت نمی‌کند، بلکه می‌تواند سرمایه اجتماعی و همدلی موجود در استان بوشهر را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نگاهی به پتروشیمی جم نشان می دهد این شرکت همچنان یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های حضور و نقش‌آفرینی نیروهای توانمند بومی استان بوشهر به شمار می آید و می بایست با حمایت از مدیرانی همچون اکبری این مسیر را تداوم بخشید./ نفت نما