آینه جم- بازار ارز عقب نشینی کرده و دلار پس از ماهها التهاب دوباره به محدوده قیمت های شش ماه قبل بازگشته است؛ اما در بازار کالاهای مصرفی گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. پرسش ساده مردم این است اگر دلار با سرعت قیمتها را بالا برد، چرا با کاهش آن قیمت ها پایین نمی آیند و نهادهای نظارتی در این میان کجا ایستاده اند؟

به گزارش آینه جم در هفته های اخیر با کاهش انتظارات تورمی، انتشار خبرهای مثبت درباره تفاهم ایران و آمریکا برای پایان جنگ و همچنین تقویت چشم انداز آزادسازی میلیاردها دلار از منابع ارزی بلوکه شده کشور، بازار ارز با عقب نشینی قابل توجهی روبه رو شد.

از طرفی، مردم در ماه های گذشته بارها شاهد بوده اند که به محض افزایش نرخ ارز، قیمت بسیاری از کالاها در بازار بالا رفته است؛ از مواد غذایی و لوازم خانگی گرفته تا قطعات لوازم یدکی، پوشاک، خدمات و کالاهای روزمره. حتی کالاهایی که پیش از جهش دلار خریداری شده و در انبارها موجود بوده اند، ناگهان با نرخ جدید و به بهانه افزایش قیمت ارز فروخته شدند.

آن زمان، فروشندگان و تولیدکنندگان و واسطه ها دلار را عامل گرانی معرفی کردند و افزایش قیمت ها را اجتناب ناپذیر دانستند.

حالا اما همان دلار کاهش یافته است. اگر قرار بود قیمت ها با دلار بالا بروند منطقی و عادلانه این است که با کاهش دلار هم پایین بیایند. اما آنچه مردم در بازار می بینند چیز دیگری است.

در بازار طلا و سکه اثر کاهش دلار تا حدی دیده شده و قیمت ها تعدیل شده اند، اما در بسیاری از بازارهای مصرفی، خبری از عقب نشینی قیمت ها نیست. انگار دلار فقط برای گران کردن کالاها اثر دارد نه برای ارزان شدن آنها.

این وضعیت، بیش از هر چیز، ضعف نظارت را به رخ می کشد.

از این رو، مردم حق دارند بپرسند سازمان حمایت از مصرف کنندگان تولید کنندگان، سازمان تعزیرات حکومتی بازرسی های اصناف و سایر نهادهای نظارتی دقیقا در چنین شرایطی چه وظیفه ای دارند؟

اگر در روزهای افزایش قیمت ارز، برخی واحدهای صنفی و عرضه کنندگان بدون ضابطه قیمت ها را بالا بردند، اکنون که نرخ ارز کاهش یافته، چه نهادی باید آنها را ملزم به تعدیل قیمت کند؟

آیا نظارت فقط به نصب چند بر چسب قیمت و چند بازدید مقطعی محدود می شود؟

نوشتن دیدگاه