آینه جم- محمود خدری

جنوب، بوی نخل‌های سوخته و خرمای رسیده است؛ بوی دریا، رنج جاشو، عرقِ کارگر، دست‌های پینه‌بسته‌ی صیاد و نگاهِ کودکی که سال‌هاست سهمش از ثروت این سرزمین، تنها گرما و محرومیت بوده است.

از سیستان و بلوچستان تا هرمزگان، بوشهر و خوزستان، مردمانی زندگی می‌کنند که سال‌ها با کمبودها جنگیده‌اند؛
با بی‌آبی، با فقر، با گرد و غبار، با بیکاری و با فراموش شدن.

اما هر وقت پای ایران به میان آمده، همین جنوب، سینه‌اش را سپر کرده است.

جنوب، جایی نیست که فقط نفت از دلش بیرون بیاید؛ جنوب، قلبی است که سال‌ها برای تمام ایران تپیده است.
و امروز، هر زخمی که بر تن جنوب بنشیند، فقط زخمِ یک استان یا یک شهر نیست؛ زخمِ تمام ایران است.

شاید بعضی‌ها جنوب را فقط روی نقشه ببینند؛ اما ما می‌دانیم جنوب، مادرِ نخل‌ها، خانه‌ی دریا، صدای لنج‌ها، لباسِ کارِ کارگران و لبخندِ مردمی است که با همه‌ی سختی‌ها هنوز امید را زندگی می‌کنند.

برای جنوب دعا کنیم؛ برای مردمی که بیش از هر چیز، حداقلی از آرامش، امنیت و زندگی را حتی در دود و آلودگی و قحطی، حق خود می‌دانند.

آری؛ جنوب فقط یک جهت جغرافیایی نیست… جنوب، تکه‌ای از قلب ایران است.

نوشتن دیدگاه