آینه جم-هوشنگ حیدری / خبرنگار 

   در روزهایی که نفس‌های شهر از فشار معیشت به شماره افتاده و «نان شب» به آرزویی دور تبدیل شده، شورای اسلامی شهر بوشهر با افتخار میزبانی «هفتاد و هشتمین اجلاس مجمع مشورتی روسای شوراهای اسلامی مراکز استان‌ها» را در روزهای ۱۷ و ۱۸ دی ماه اعلام می‌کند.

 شعار این گردهمایی «بوشهر؛ میزبان همگرایی برای ارتقای مدیریت شهری کشور» است. اما در پس این شعارهای فاخر و کلمات پرطمطراقی چون «حکمرانی محلی» و «پیشرفت پایدار»، واقعیتی تلخ تر نهفته است: این «همگرایی» برای حل کدام درد مردم بوشهر طراحی شده است؟

شورایی که صدای زمزمه سالن‌ها را می‌شنود، اما فریاد کوچه و بازار را نه!

آقای ایمان زندی نیا، رییس محترم شورا، از «هم اندیشی»، «تبادل تجربه» و «تحقق توسعه پایدار» سخن می‌گوید. سؤال اینجاست: آیا توسعه پایدار برای شهروندی که امروز با گرانی کمرشکن دست‌وپنجه نرم می‌کند، اولویت اول است؟ آیا «کمیسیون سلامت، خدمات و محیط زیست شهری» در این اجلاس، راهکاری فوری برای کاهش فشار هزینه درمان یا بهبود خدمات اولیه محلات محروم ارائه خواهد داد، یا خروجی آن، صرفاً بیانیه‌ای تشریفاتی خواهد بود؟ شورای شهر که باید ترجمان خواست مردم باشد، چگونه هزینه کرد بودجه و انرژی عظیم این میزبانی را—از پذیرایی و اسکان مهمانان گرفته تا انحراف نیروهای شهرداری از پروژه‌های نیمه‌کاره—با «مسئولیت‌پذیری محلی» همسو می‌داند؟

 *شهرداری که وعده خدمت می‌دهد، اما اولویت‌ها را گم کرده است* 

شهردار محترم بوشهر آقای حسین حیدری، در پیام‌های خود بر خدمت‌رسانی عادلانه و مناسب‌سازی شهر برای همه تأکید دارد. اما آیا برگزاری مجللی چنین اجلاسی در اوج تنگنای اقتصادی مردم، نمونه‌ای از همین خدمت‌رسانی عادلانه است؟ منابعی که می‌توانست صرف بهبود سرویس حمل‌ونقل عمومی، رسیدگی به معابر یا حمایت مستقیم از اقشار آسیب‌پذیر شود، اکنون صرف مراسمی می‌شود که دستاوردش برای شهروند بوشهری، نامشخص و غیرملموس است. آیا شهرداری که ادعای شنیدن صدای همه شهروندان را دارد، ندای اعتراض مردم نسبت به این ریخت‌وپاش را نمی‌شنود؟

 این میزبانی، سرباری برای شهر یا فرصتی برای آن است؟

در فصلی که هوای مطبوع بوشهر می‌تواند بهانه‌ای برای سفر و تفریح باشد، این اجلاس برای مهمانانش ممکن است دیدوبازدیدی خوشایند باشد. اما برای میزبانانی که هزینه آن را می‌پردازند، پرسشی بی‌پاسخ باقی می‌ماند: قیمت هر پرس ناهار این مهمانان ملی، معادل چند قرص نان برای خانواده‌های نیازمند است؟ اعتبار صرف‌شده برای تزیینات و هدایا، معادل تکمیل چند پروژه ناتوانی‌رسانی در شهر است؟

اگر شورا و شهرداری به راستی به «الگوسازی» می‌اندیشند، بزرگ‌ترین درس را می‌توانند با کنار گذاشتن نمایش‌های پرهزینه و اختصاص مستقیم همین منابع به معضلات گرهی شهر—مانند گرانی مایحتاج اولیه—به کشور بیاموزند. اعتبار واقعی، نه در میزبانی اجلاس‌های پرزرق‌وبرق، که در جرأت گفتن این حقیقت ساده است: «در روزگار سختی معیشت مردم، اولویت ما، هزینه‌کرد برای جشن گفت‌وگو نیست، بلکه گوش سپردن به فریاد آنها و اقدام فوری برای بهبود زندگیشان است.

نوشتن دیدگاه