آینه جم/جواد لقمان زاده | مدیر کل پدافند غیر عامل استانداری بوشهر

روزهای سخت همیشه در تاریخ بشر وجود داشته‌اند؛ روزهایی که هوا سنگین‌تر می‌شود، دل‌ها بیشتر می‌لرزد و چشم‌ها بی‌قرارتر دنبال نشانه‌ای از آرامش می‌گردند. امروز نیز سرزمین ما، ایران، درگیر جنگ و روزگاری دشوار شده است؛ روزهایی که شاید هیچ‌کس انتظارش را نداشت. اما یک حقیقت روشن وجود دارد:

“ما مردمی هستیم که بارها در برابر سختی‌ها ایستاده‌ایم و بار دیگر هم می‌توانیم”.

در چنین لحظاتی، بیش از هر چیز به یاد آوردن این نکته ضروری است که قدرت واقعی یک جامعه در ثروت، تجهیزات یا حتی تعداد نفراتش نیست؛ قدرت واقعی یک ملت در دل‌های نزدیک، در مهربانی‌های کوچک و در همان نیروی بی‌صدا و عمیقی است که اسمش اتحاد است.

اتحاد یعنی فهمیدن این‌که اکنون زمان کنار هم بودن است، نه کنار کشیدن. زمان شنیدن است، نه قضاوت. زمان آرام کردن دست‌هایی است که می‌لرزند، زمان دلگرمی دادن به کسانی که نگرانند و زمان باور به اینکه تاریکی هرچقدر بلند باشد، عمرش کوتاه‌تر از روشنایی است. انسان‌های متحد مثل نخی ناپیدا به هم وصل‌اند؛ نخی که اگر هر کدام از ما کمی آن را محکم‌تر بگیریم، رشته‌ای نیرومند می‌شود که هیچ طوفانی نمی‌تواند پاره‌اش کند.

امروز، بیش از هر دوران دیگری، ما نیاز داریم به یاد بیاوریم که : “ایران فقط یک نام روی نقشه نیست”. ایران یعنی انسان‌هایی که صبح‌ها با امید بیدار می‌شوند؛ یعنی پدرانی که دل‌شان برای امنیت فرزندان‌شان می‌تپد؛ مادرانی که در دل دعا می‌کنند روزهای روشن برگردد؛ جوانانی که آینده‌شان را هنوز هم می‌توانند تصور کنند و سالمندانی که تجربه‌شان می‌گوید هیچ سختی جاودانه نیست. ایران همین آدم‌هاست، همین انسان‌ها، همین قلب‌ها.

امید داشتن در روزهای دشوار ساده نیست؛ اتفاقاً همین سخت بودنش است که آن را ارزشمند می‌کند. امید، یک واژه‌ی شاعرانه نیست، یک انتخاب است؛ انتخابی که هر روز باید دوباره و دوباره انجامش دهیم. امید یعنی باور داشته باشیم که اوضاع تغییر می‌کند، که دست‌های ما توان ساختن دارند و که حتی از دل ویرانی هم امکان روییدن هست.

گاهی لازم است یادی بکنیم از تاریخ؛ نه برای مقایسه یا تحلیل، بلکه برای یادآوری اینکه نسل‌های پیش از ما هم روزهای سخت دیده‌اند و باز ایستاده‌اند و آینده ساخته‌اند. آن‌ها نیز مثل ما ترسیده بودند، دل‌نگران بودند، اما باور داشتند که باید باقی بمانند و همین باقی ماندن، همین کنار هم بودن، آن‌ها را به روزهای بهتر رساند. امروز نوبت ماست که همین نقش را بازی کنیم؛ نوبت نسل امروز ایران است که چراغ امید را دست به دست حفظ کند.

قدرت اتحاد، فقط در لحظات بزرگ و تصمیم‌های عظیم نیست؛ گاهی در یک لبخند است، گاهی در حالِ خوب نگه داشتن خانواده، گاهی در تماس گرفتن با دوستی که نگران است، گاهی در کمک کردن به همسایه، گاهی در اینکه شایعه‌ای را پخش نکنیم و گاهی فقط در اینکه آرام بمانیم.

این‌ها کارهای کوچکی‌اند که اثرشان بزرگ‌تر از هر اقدام نمایشی است. این رفتارهای ساده، مثل آجرهایی هستند که دیوار امنیت روانی جامعه را می‌سازند.

امروز، هر کدام از ما می‌تواند یک نقطه‌ی روشن باشد. لازم نیست کار خارق‌العاده‌ای انجام دهیم. کافی‌ست هرکس در جای خودش، به اندازه توان خودش، دلگرمی بدهد، آرامش بسازد و امید را هرچند کوچک در دل خودش و اطرافیانش روشن نگه دارد. حتی یک جمله کوتاه، یک نگاه مهربان یا یک خبر خوب می‌تواند مثل جرقه‌ای باشد که تاریکی را کنار می‌زند.

اگر قرار است پیروز شویم، پیروزی ما در گذشته از جنس اتحاد بوده و امروز هم همین خواهد بود. پیروزی واقعی این است که نگذاریم ترس، ناامیدی یا خستگی ما را از هم جدا کند. پیروزی یعنی حفظ کنار هم بودن؛ حفظ انسانیت؛ حفظ امید.

نوشتن دیدگاه