آینه جم- وحید پورجماد

اسناد رسمی پیرامون صورت‌های مالی باشگاه استقلال تهران در بازه مالی منتهی به پایان تیرماهز 1404 (که اخیرا منتشر شده) نشان می‌دهد این باشگاه پایتخت نشین رقمی بیش از ۱۵۰۰ میلیارد تومان را تحت عنوان «درآمد حاصل از اسپانسری شرکت‌های پتروشیمی» به ثبت رسانده است؛ رقمی کم‌سابقه و در نوع خود عجیب که تاکنون هیچ توضیح شفاف و روشنی درباره مبنای پرداخت، نحوه قرارداد، مدت‌زمان همکاری و بازگشت منافع آن به جامعه محلی ارائه نشده است.

این در حالی است که بخش اعظم شرکت‌های پتروشیمی زیرمجموعه هولدینگ خلیج فارس (اسپانسر باشگاه استقلال) در استان بوشهر مستقر هستند؛ استانی که سال‌هاست بار سنگین صنایع انرژی‌ محور را بر دوش می‌کشد و میزبان شایسته ای برای صنایع نفت و گاز بوده، اما در حوزه مسئولیت اجتماعی و توسعه ورزش، سهمی ناچیز و گاه نمادین دریافت کرده است. سهمی که در خوش‌بینانه‌ترین حالت، به حمایت از یک مدرسه فوتبال محلی در کنگان محدود شده؛ چیزی در حد «یک آب‌نبات» در برابر میلیاردها تومان قرارداد اسپانسری.

استقلال میلیاردی، بوشهر محروم

پرسش اساسی اینجاست:

بر چه مبنایی، منابع مالی عظیم پتروشیمی‌ها که متعلق به سرمایه ملی و مستقر در استان بوشهر هستند، بدون هیچ شفافیتی به باشگاهی در پایتخت اختصاص می‌یابد، اما باشگاه‌های ریشه‌دار و سازنده فوتبال بوشهر در بدترین شرایط مالی و مدیریتی رها می‌شوند؟

استان بوشهر، برخلاف این بی‌مهری‌ها، یکی از قطب‌های اصلی استعدادپروری فوتبال ایران است. امروز حضور چهار بازیکن بوشهری در تیم فوتبال ملی ایران گواهی روشن بر ظرفیت عظیم انسانی این استان است؛ بازیکنانی که محصول باشگاه‌های باسابقه‌ای چون شاهین بوشهر و ایران‌جوان بوشهر هستند. باشگاه‌هایی که روزگاری کارخانه تولید بازیکن بودند، اما امروز به دلیل کمبود منابع مالی، بدهی‌های انباشته و نبود حمایت صنعتی، در شرایطی بحرانی به سر می‌برند.

هلدینگ خلیج فارس و زیرمجموعه‌های پتروشیمی آن همواره در شعارهای رسمی خود از «مسئولیت اجتماعی» سخن گفته‌اند؛ اما تمرکز میلیاردها تومان حمایت مالی بر یک یا دو باشگاه خاص در تهران، در حالی که استان میزبان این صنایع از حداقل زیرساخت‌های ورزشی محروم است، چیزی جز تبعیض آشکار و رانت ورزشی نیست.

اگر حتی بخش کوچکی از این ۱۵۰۰ میلیارد تومان صرف:

• احیای باشگاه‌های قدیمی بوشهر
• توسعه آکادمی‌های فوتبال پایه
• تجهیز ورزشگاه‌ها و زیرساخت‌های ورزشی استان

می‌شد، امروز شاهد مهاجرت استعدادها، فروپاشی باشگاه‌های ریشه‌دار و سرخوردگی جوانان بوشهری نبودیم.

مطالبه افکار عمومی، رسانه‌ها و جامعه ورزشی بوشهر کاملاً روشن است:

• شفاف‌سازی کامل قراردادهای اسپانسری پتروشیمی‌ها با باشگاه استقلال یا هر مجموعه ورزشی دیگر خارج از حوزه پیرامونی صنایع
• توضیح مبنای قانونی و کارشناسی تخصیص این منابع
• تدوین سازوکار عادلانه برای حمایت از ورزش استان‌های میزبان صنایع
• و پایان دادن به تمرکزگرایی و تبعیض ساختاری در ورزش کشور می باشد.

بی‌توجهی به این مطالبات، نه‌تنها بی‌عدالتی در ورزش را تشدید می‌کند، بلکه اعتماد جوانان مناطق محروم به ساختارهای تصمیم‌گیری را بیش از پیش تضعیف خواهد کرد.

نوشتن دیدگاه