آینه جم-سجاد بهزادی

او گفت “کمک در راه است”؛ اما آنچه در جنگ ۴۰ روزه شاهد بودیم ویرانی زیر ساخت ها بود. جنگی تمام عیار که نبض زندگی ایرانیان را نشانه گرفت.

در این ۴۰ روز علاوه بر این که بیش از ۳ هزار نفر انسان کشته شد، صنعت نفت وگاز، فولاد، پل ها، دارو، انرژی ایران نیز هدف قرار گرفت*.

تنها نابودی شبکه انرژی و سوخت کشور نبود. این کار به معنای فلج شدن زندگی روزمره ایرانیان است. مهندسین ما در صنعت نفت وگاز کشور، به خاطر تحریم های طولانی با خون جگر توانسته بودند پالایشگاه های گاز و پتروشیمی ها را طی سالیان دراز راه اندازی کنند. حمله به مجتمع‌های فولاد؛ فقط بسته شدن یک واحد صنعتی نیست؛ یعنی توقف خط تولید ساختمان، خودرو، لوازم خانگی، لوله‌های نفت و گاز و حتی تجهیزات بیمارستانی. یعنی بیکاری زنجیره‌ای ده‌ها هزار کارگر.

بدون شک رقم خسارت هایی که به صنعت فولاد و نفت، گاز و پتروشیمی کشور وارد شده نیز بسیار گسترده تر بوده است.

به ثمر نشاندن یک زیرساخت صنعتی در ایران، هرگز کار ساده‌ای نبوده است. سال‌ها تحریم، تهدید و کمبود منابع و سرمایه گذاری، کشور ایران را به جایی رساند که متخصصان آن با ذره ذره کسب دانش و غیرت ملی وبه صورت لاک پشتی این صنعت را توانستند توسعه دهند. حالا چگونه می توان باور کرد که بخش های گسترده ای از این میراث، یک شبه نابود شود و یا در معرض نابودی قرار گیرد.

پالایشگاه گاز فجرجم، تنها پالایشگاه در حال تولید ایران بود که در جنگ ۱۲ روزه مورد اصابت قرار گرفت. بخشی از این پالایشگاه و قسمت های آسیب دیده آن، با یک همگرایی بی مانند خیلی سریع تر از برنامه به مدار تولید بازگشت. اما در جنگ ۴۰ روزه، این بار پالایشگاه های گاز در عسلویه و واحدهای پتروشیمی در آن جا و همچنین در بندر ماهشهر مورد اصابت موشک قرار گرفت.

از بین رفتن زیر ساخت های انرژی برای کشور ما که وابستگی گسترده ای به منابع انرژی داریم بسیار سخت و گران تمام می شود. بازسازی این زیرساخت ها نیز بسیار پیچیده و زمان بر است. کاری که در سایه سنگین تحریم و تهدید، بر دوش مهندسان و متخصصان داخلی وزارت نفت و شرکت ملی گاز ایران است.

پرسش اساسی اینکه؛ چرا جامعه جهانی در برابر شرارت‌ از بین بردن زیر ساخت های کشور ما ساکت است؟ نابودی زیر ساخت های انرژی، نابودی یک مرکز دانشگاهی و یا واکسن سازی در ایران، با استانداردهای کدام حقوق بشری مطابقت دارد؟

هر کدام از زیر ساخت هایی که امروز در جنگ ۴۰ روزه از هم فروپاشیده است؛ انرژی، توان و منابع یک دولت برای آن هزینه شد. یک ملت سال ها چشم انتظار ماند تا یک صنعت وارد چرخه تولید شد و امروز قدرت های جهانی به بهانه های واهی آنها را در جنگی نابرابر مورد هدف موشک های خود قرار می دهند.

فردای جنگ، این مردم زجر دیده ایران هستند که تاوان فروپاشی بخش مهمی از زیر ساخت های از دست رفته کشور را خواهند داد. از بین رفتن زیر ساخت ها، ما را پس از جنگ وارد تلاقی چند گانه ای از انواع بحران های اقتصادی و اجتماعی خواهد کرد. ای کاش نقطه عطف این ماجرا در آن باشد که منتقدان وضعیت موجود بدانند؛ آبادی و آزادی الزاما از مسیر دخالت خارجی حاصل نمی شود.

منبع:عصرایران

نوشتن دیدگاه