آینه جم/ خلیل شیخیانی

آدم‌های زندگی ما گوناگون‌اند؛ برخی جایگاه دارند و برخی ندارند. برخی بر ما فرمان می‌رانند و برخی از ما فرمان می‌برند. برخی با بودنشان در زندگی ما دگرگونی پدید می‌آورند؛ نگاه ما را می‌سازند و گاهی نگاه ما به زندگی را دگرگون می‌کنند.

عیسی یکی از همان آدم‌های دوست‌داشتنی و به‌یادماندنی زندگی ماست؛ پسری ساده، مهربان و بی‌آزار، با دلی بزرگ و نگاهی پاک. مردم شهر او را می‌شناسند و به بودنش خو گرفته‌اند؛ پسری که بی‌هیاهو زندگی می‌کند و با همان دل ساده‌اش، مهر می‌ورزد.

عیسی‌های زندگی ما کم نیستند؛ آدم‌هایی که شاید با ما تفاوت داشته باشند، اما دل‌هایشان پاک‌تر و بی‌آلایش‌تر از بسیاری از ماست. باید هوای این چهره‌های پاک را داشته باشیم؛ هوای دل مهربانشان، دل ساده و زودباورشان و لبخندی که بی‌چشمداشت به دیگران می‌بخشند.

آنها دل به دارایی، جایگاه و نام و نشان نمی‌بندند. نه در پی نشستن بر کرسی‌های بلندند و نه دل‌نگران مال و منال. ساده می‌زیند، ساده می‌خواهند و جهان را با دلشان می‌بینند.

گاهی با خود می‌اندیشم شاید خداوند، برخی از این آدم‌ها را به زمین فرستاده تا چیزی را به ما یادآوری کنند که در شتاب زندگی از یاد برده‌ایم: مهر، لبخند، سادگی و آدم‌بودن.

عیسی شاید در پی گشودن هیچ قله‌ای نباشد، اما خودش برای من یادآور بلندترین قله است؛ قله‌ای از پاکی، سادگی و مهر.

هوای عیسی‌های زندگی‌مان را داشته باشیم؛ این فرشته‌های بی‌پیرایه که شاید از ما تنها یک نگاه مهرآمیز، یک لبخند و کمی دلگرمی می‌خواهند.

نوشتن دیدگاه